Marco Rossi and his Arctic House of Books
Marco Rossi and his Arctic House of Books
Napapijri Productgidsen Marco Rossi en zijn Arctic House of Books

Marco Rossi en zijn Arctic House of Books

De Napapijri Bulletin is een maandelijks redactioneel project dat de bijzondere verhalen van bijzondere mensen vertelt. Moderne ontdekkingsreizigers, vrienden van het merk, culturele iconen: elke maand brengt de Bulletin een ode aan degenen die het aandurven om de bekende kaarten te verlaten en onverwachte gebieden in kaart te brengen.

Marco Rossi en zijn Arctische Boekenhuis

Voorbestemd om manager te worden in een ander leven, verliet Marco Rossi zijn comfortzone aan de oevers van het Lago Maggiore. Eerst verkende hij een groot deel van het land op de motor en vervolgens stapte hij aan boord van de Swan 44 Cadeau om meer dan 25 jaar over de oceaan te zeilen. Extreem verre landen staan ​​nog steeds op zijn reizigersziel gegrift: van Alaska tot Patagonië, van Canada tot Noorwegen. Het was hier, aan de rand van de poolcirkel, dat hij het eiland vond waar hij voor anker kon gaan.

De overgang van land naar zee, van motor naar boot, lijkt nogal abrupt. Hoe is dat zo gekomen?

Ik dacht al een tijdje na over een boot en had sowieso al wat nautische kennis, dankzij mijn tijd op een roeiboot en een cursus bij het Caprera Sailing Centre. Ik liet mijn fiets achter in Seattle, na een wandeling naar de voet van 's werelds steilste bergen op Baffin Island. De volgende winter was ik teruggekomen om mijn fiets op te halen. Ik zag Cadeau te koop staan ​​bij een makelaar in de haven en kocht hem meteen. Daar begon mijn zeiltocht naar Alaska en mijn passie voor de kou.

Wat betekent kou voor jou?

Kou is iets waar wij ons als mens tegen moeten beschermen. Het dwingt ons om kleding te bedenken om ermee om te gaan, om een ​​gezellige, warme omgeving te creëren. En om in gemeenschap te leven. Ik hou van de menselijke warmte die rond een open haard ontstaat. De kou spoort ons aan om vindingrijk te zijn en te socializen.

Hoe bent u op Vannvåg, uw eiland, terechtgekomen?

Ik kwam hier per boot aan. Het is een van de mooiste en wildste eilanden die ik ooit heb gezien. Vanaf de bergtoppen kun je de majestueuze blauwe oceaan bewonderen. Tegelijkertijd is het maar een paar uur rijden van Tromsø, de bewoonde wereld en een vliegveld. Ik was op zoek naar een plek om mijn project Nordlight te bouwen: een guesthouse en een uitvalsbasis voor zeiltochten. Mijn buurman aan de haven hielp me in contact te komen met de mensen op het eiland: na vijf diners en een paar flessen wijn besefte hij dat ik het meende en sprak hij met zijn familieleden die hier wonen. De hele eilandgemeenschap kwam bijeen, stemde over mijn verzoek en heette me welkom.

Wat is het verschil tussen zeilen en wonen op een eiland?

We bevinden ons aan de oostkant van het eiland, de punt die het meest kwetsbaar is voor stormen, maar ook op tien minuten rijden van de haven waar de boot ligt. Op deze breedtegraden zeil je vanuit een boot, maar ook vanuit huis, terwijl je door het raam naar het schouwspel van de oceaan kijkt. In Vannvåg is er een mooie balans tussen wonen en varen.

Wat geeft jou het gevoel dat je deel uitmaakt van de gemeenschap?

Hier moet het licht in de huizen blijven branden, want als een buurman verdwaalt, kan hij een huis en een licht vinden. Er is een kaarsenritueel, net als in de huizen van de walvisvaarders: als ze weggaan, laten ze één kaars branden.

Hoe is de arctische winter?

Van september tot en met maart is het noorderlichtseizoen, en ook de periode waarin de orka's arriveren. Absolute duisternis bestaat nooit, er zijn altijd vier uur licht. Je ziet de zon voor het laatst ondergaan op 25 november en je ziet hem rond 25 januari weer opkomen. Bij een heldere hemel blijf je in die vier uur licht hangen in een oneindige zonsopgang/zonsondergang.

Je besloot een Boekenhuis op te richten in Vannvåg. Waarom was daar behoefte aan?

Er zou overal een Huis van Boeken moeten zijn: het stichten van bibliotheken is een van de mooiste dingen ter wereld.Op het eiland kunnen we niets zaaien, want er groeit bijna niets en wat groeit, wordt door de wind weggevoerd. Maar we kunnen wel zaaien wat we zijn, we kunnen cultuur zaaien. Vandaar het idee om een ​​extra licht te werpen in de arctische duisternis: een ruimte voor boeken over reizen en de zee, die het verhaal vertellen van het noordpoolgebied en zijn bewoners, de oceaan en al zijn golven. Een toevluchtsoord voor eilandbewoners, nieuwsgierigen en lezers die het willen komen ontdekken.
Open voor iedereen, net als kerken.