Een raam naar de wereld

Een venster naar de wereld

Er bestaat niet zoiets als het juiste moment om te vertrekken. Toen Eric en Joana dit beseften, verhuurden ze hun appartement, verkochten hun meubels en gingen ze gewoon op pad. Ze hadden allebei een pauze nodig en droomden van zes maanden, een jaar. Ze begonnen aan hun avontuur. In hun busje verkenden ze Canada en de Verenigde Staten, met een reis van meer dan 77.000 km. Trektochten, bivakken, wilde dieren, ansichtkaartlandschappen. Vele ongelooflijke ontmoetingen en een paar ongelukken later zijn ze volledig verslaafd aan de levensstijl die ze VanLife noemen. Tien jaar zijn verstreken en ze zijn nog steeds onderweg.

Is de Pan-American Highway meer dan alleen een weg, maar de filosofische rode draad in uw leven geworden?

Zoiets, ja. In het begin reisden we door Canada en de Verenigde Staten, maar we voelden meteen dat we verder wilden. We waren zo nieuwsgierig om andere landschappen, andere culturen te ontdekken. En de Pan-American Highway is een goede leidraad. We zijn meerdere keren vastgelopen: eerst in 2018 met de protesten in Nicaragua, daarna met covid. We geven niet graag op, dus deze weg heeft een andere dimensie gekregen: een echte uitdaging om aan te gaan. Naast de reis en het avontuur is de Pan-American Highway ook en vooral een manier om onszelf, individueel en ook als koppel, te herontdekken. Om het vertrouwen in de mensheid terug te vinden door ontmoetingen en ervaringen. Onderweg, net als in het leven, leren we dat elk probleem een ​​oplossing heeft: het belangrijkste is om vooruit te komen.

Van Alaska tot Patagonië, van koud naar warm naar koud: welk klimaat vindt u het aangenaamst?

Als het koud is, is het vrij gemakkelijk om het jezelf comfortabel te maken door warme kleding te dragen en de verwarming aan te zetten als de hoogte het toelaat (wat bijvoorbeeld in Zuid-Amerika niet vaak het geval is). Aan de andere kant bevriest 's nachts alles en als je wakker wordt, zit er zelfs ijs aan de binnenkant van de ramen. Zeer warm weer is minder draaglijk; er is weinig bewegingsruimte... Maar je hebt er over het algemeen last van op plekken waar je vaak kunt afkoelen met een duik in de oceaan, zoals in Midden-Amerika. In de loop der tijd heeft ons lichaam zich aangepast aan deze enorme temperatuurverschillen en we wisselen graag tussen deze extremen. Maar misschien zijn regen en vochtigheid wel de echte vijanden in een busje.

Bestaat er een onderliggende identiteit tussen twee subcontinenten die zo verschillend zijn als Noord- en Zuid-Amerika?

We realiseerden ons dat de landschappen bijna perfect symmetrisch zijn. Patagonië kan lijken op West-Canada of zelfs Alaska met zijn bergen en fjorden. We vinden ook rode rotsen in Zuid-Amerika die erg lijken op Utah, of rotsformaties in Nevada. Wat hoogte betreft, breekt Zuid-Amerika alle records. We brachten enkele maanden door op een hoogte tussen de 3500 en 5000 meter. Het is echt ongelooflijk, vooral op de Altiplano, in de Andes, waar het voelt alsof je op zeeniveau bent.

Is de bus meer een reisgenoot of een thuis?

Beide. Het is ons huis op wielen, onze cocon, ons referentiepunt en tegelijkertijd maakt het deel uit van de familie, en we hebben hem de bijnaam 'Popo' gegeven (de bijnaam voor dit model in Frankrijk). We zorgen voor hem, we onderhouden hem en hij betaalt ons terug. Hij is het derde lid van het team.

Zonder hem zou het avontuur niet hetzelfde zijn geweest, en hij heeft ons ook de kans gegeven om geweldige mensen te ontmoeten, gewoon omdat ze geïntrigeerd waren door hem.

Wat zijn de slechtste en beste aspecten van reizen en wonen in een busje?

Wij denken dat het echt afhangt van de persoon en waar we naartoe reizen. Voor sommigen kan het gebrek aan comfort of privacy een echt probleem zijn. Voor ons heffen alle positieve dingen, zoals de vrijheid om te reizen wanneer en waar we willen, plannen te wijzigen, midden in de natuur te kamperen, alle negatieve dingen op. In Amerika is de ruimte enorm, je kunt nog steeds kamperen op paradijselijke stranden met je wielen in het zand. Reizen in een busje is een excuus om te doen wat we het liefste doen: ontdekken, verkennen, wandelen... in de natuur zijn. Zelfs als ons huis op wielen wat krap is, hebben we een enorme speeltuin tot onze beschikking. Wassen met koud water, te warm of te koud hebben, en omgaan met de onvoorziene gebeurtenissen van deze levensstijl zijn echt secundair.

Je bent nu in de Peruaanse Andes. Wat had je verwacht en wat heeft je verrast?

We hadden niet verwacht dat we zo snel van omgeving zouden veranderen. We gingen in een oogwenk van een woestijn op 4500 meter hoogte, midden tussen vulkanen, naar groene bossen. Soms zagen we dagenlang geen mens, alleen vicuña's. De laatste keer dat we dit gevoel hadden, was in Alaska.

Wat waren de drie mooiste taferelen die je zag toen je door de ramen van het busje keek?

Slechts drie... Moeilijk om te kiezen, er is zoveel moois in de wereld.
- Bij zonsopgang, op een strand in het zuiden van Baja California, trokken walvissen, dolfijnen en pijlstaartroggen op slechts enkele meters van de kust. Geluiden, sfeer, ambiance, een magisch moment...
- We sliepen aan de voet van de hoogste berg ter wereld in Ecuador. En nee, het is niet de Himalaya. Als we het middelpunt van de aarde (en niet de zeespiegel) als referentie nemen, is het de Chimborazo-vulkaan die het dichtst bij de sterren staat. Het licht was ongelooflijk en deze bergtop werkelijk imposant.
- In Alaska, voor de Salmon Glacier. Vanaf onze plek konden we het immense ijsveld horen kraken. We voelden ons heel klein. Een gevoel dat we al hebben sinds het begin van het avontuur. De natuur blijft ons voortdurend op onze plek zetten en we worden ons dag na dag bewust van haar schoonheid en belang.